1- agnosi (yunanca) – tanısızlık, nesneleri ve simgeleri tanıyamama hastalığı

2- balet (fransızca) – bale yapan erkek sanatçı

3- biyografi (yunanca) – yaşam öyküsü, bir kişinin soyu, doğumu, yetişmesi vb. konusunda toplu bilgi veren yazı ya da kitap

4- depar (fransızca) – çıkış, verilen bir işaretle yarışa başlama

5- ekspansiyon (fransızca) – yayılım, yayılma

(c) BütünDünya
—–

1- mübâlâga (arapça) – (işi, bir şeyi) çok büyütme, çok ileri vardırma, çok fazla, çok aşırı

2- izâle (arapça) – giderme, giderilme, yok etme

3- âhû (farsça) – ceylan, karaca

4- lerzân (farsça) – titrek, titreyen

5- melike (arapça) – kadın hükümdar, hükümdar eşi

(c) BütünDünya
—–

1- hilmî (arapça) – nazik, yumuşak huylu, kibar

2- meh-tâb (farsça) – ay ışığı

3- iktibâs (arapça) – ödünç alma

4- hamle (arapça) – atılış, atılma, saldırış, saldırma

5- silsile (arapça) – zincir, zincirleme olan şey, art arda gelen şeylerin oluşturduğu sıra
—–

1- musîbet (arapça) – felâket: “Bir musîbet bin nasihattan evladır.”

2- aperitif (fransızca) – yemekten önce iÅŸtah açmak için içilen içki (Türkçe’de sık sık A seçeneÄŸi anlamında kullanılırsa da, bu yanlıştır.)

3- silâh-endâz (arapça+farsça) – icabında karaya çıkıp ateş eden deniz eri

4- ictinab veya içtinap (arapça) – kaçınmak: “Kendini bilen bir insan baÅŸkasına kötü davranmaktan ictinab (içtinap) eder.”

5- sirkat (arapça) – hırsızlık: “Åžecaat arz ederken merd-i kıpti sirkatin söyler.”
—–

1- nîkbin (farsça) – iyimser, optimist

2- menfûr (arapça) – iğrenç, nefret edilen

3- meserret (arapça) – sevinç, ÅŸenlik (“sürur”dan)

4- senâ (arapça) – övmek, methetmek: “medh ü sena” etmek, “senâhan” olmak

5- îzam etmek (arapça) – büyütmek, abartmak: “Bu meseleyi biraz îzam ediyorsunuz gibime geliyor.”

________________________________________
Türkçe çok zengin bir dil… Kelime haznemizi geliÅŸtirelim.

—–

1- müsellem (arapça) – herkesçe kabul edilmiÅŸ, su götürmez: “Ä°nsanların yalnız baÅŸlarına yaÅŸayamayacakları müsellem bir gerçektir.”

2- müselles (arapça) – üçgen (“selas” yani “üç”ten)

3- cengâver (farsça) – savaşçı, dövüşken, cesur, yiğit, kahraman, silahşor

4- mütecessis (arapça) – meraklı, herşeyi öğrenmeye çalışan

5- sakil (arapça) – Asıl veya baÅŸlıca anlamı “ağır” (sıklet’ten) ise de Türkçe’de her dört anlamda da kullanılır!
—–

1- şûle (arapça) – alev: “Bir şûlesi var ki ÅŸem’-i cânın / Fânûsuna sığmaz âsumânın” – Åžeyh Galip.

2- câvîd (arapça) – ebedî, kalıcı

3- ÅŸiar (arapça) – alâmet, ilk “Åžiarımız dürüstlükten ayrılmamaktır.”

4- asimilasyon (fransızca) – benzer sayma, özümsem “Birçok ülkeler etnik azınlıklarına karşı asimilasyon politikası uygularlar.”

5- mütefekkir (arapça) – düşünür, fikir adamı
—–

1- fücur (arapça) – ensest, evlenmeleri yasak olan erkekle kadın arasında cinsel ilişki. Daha genel olarak açıkça ahlâka aykırı durumlar için de kullanılır.

2- firâr (arapça) – kaçma (azılı soyguncu cezaevinden firâr etti).

3- cevval (arapça) – hareketli, canlı, koşan (Bedeni gibi zekâsı da cevval bir çocuktu).

4- mükellef (arapça) – yükümlü, görevli, muvazzaf (vergi mükellefi, askerlik mükellefiyeti).

5- meşakkat (arapça) – zorluk, zahmet, sıkıntı (yollarda çok eziyet ve meşakkat çektiler).
—–

1- libretto (italyanca) opera güftesi, bir operanın sözlerinin yazılı bulunduğu kitap

2- ferâiz (arapça) A ve farzlar, Müslümanlıkta mutlaka yerine getirilmesi şart olan şeyler. Ama daha yaygın ve özel olarak İslam hukukunun mirasla ilgili kuralları ve yorumları anlamında kullanılır.

3- kemter (farsça) deÄŸersiz, itibarsız, hakir (Kemter gedâyı âz atâsı kılurdu bay / Bir lûtfu çok, mürüvveti çok pâdişâh idi – Bâkî). Gedâ = dilenci. Atâ = bağış.

4- lâgar (farsça) zayıf, cılız.

5- lukata veya lükata (arapça) sokakta veya başka yerde bulunmuş şey ki bulan prensip olarak sahibine iade etmekle mükelleftir. Bugün hâlâ kullanılan veya kanunlarımızda yer alan bir tâbirdir.
—–